A dicir verdade, eu adoitaba valorar máis o castelán que o galego, sempre me sentín máis identificada co castelán. Supoño que iso foi cambiando pouco a pouco, ata conseguir que as dúas significaran o mesmo. Aínda que creo que esa igualdade se está a romper, xa que teño que confesar que agora mesmo non boto de menos España, senón Galicia; nin boto de menos o castelán, senón o galego.
sábado, 18 de septiembre de 2010
Querida terra galega...
martes, 14 de septiembre de 2010
September is different this year.

Este é o primeiro ano da miña vida que empezo as clases e non o fago no Dr. López Suárez. Despois de 13 anos alí, supoño que se merecía unha entrada neste blog aínda que a función deste sexa contar a experiencia americana. Sería algo egoísta pensar que o que estou vivindo aquí non ven marcado polo meu pasado.
O mellor dos coles é que che ensinan moito máis que mates e moito máis que lingua. Ensínanche a ser mellor persoa, a valorar as pequenas cousas, a pasar de ser un neno a ser un adolescente, a ir madurando, a disfrutar do momento. Aprendes de todo e de todos. Alí coñecín a persoas que marcaron a miña vida: a moitos dos meus mellores amigos e a moitos dos meus mellores profes, que se convertírian en persoas nas que confiar e das que tomar exemplo. Sei que aínda que me quedara en España este ano, o meu pupitre non estaría en ningunha aula dese C.P.I. pero esta distancia provoca que o bote aínda máis de menos. Pasei 13 anos da miña vida deseando medrar, cando estaba en primaria quería chegar a secundaria e cando por fin cheguei, quería acabar cuarto dunha vez e comezar o bacharelato. Parece incrible que este momento xa chegara e que agora só queden os recordos do meu paso polo centro, do lugar que me viu medrar.
Deixo o enlace do video que vimos na graduación, que recolle algúns dos moitos momentos que fixeron especiais todo este tempo no centro. Sempre que necesito sentirvos cerca, este video é unha boa forma de atraer os recordos.
http://www.youtube.com/watch?v=TPivlWMP18E
domingo, 29 de agosto de 2010
Dreams come true.
martes, 17 de agosto de 2010
NEVER give up.
Es mi frase del año, me parece. NEVER GIVE UP... Bueno, en realidad, de la vida, pero este año más que nunca. Este año estoy lejos de todo lo que necesitaba cuando estaba mal, estoy lejos de la que era mi vida hasta hace tres semanas. Pero lo bueno es que aquí ya tengo otra vida: una familia increíble, un high school con buenos profes y compañeras... ¿Tengo derecho a pedir más?
lunes, 9 de agosto de 2010
New York is the city that NEVER sleeps.
martes, 3 de agosto de 2010
New York is the most amazing city I've ever been to.
viernes, 23 de julio de 2010
Time to say goodbye...
Estoy a 4 días de New York... a 6 de conocer a la que será mi familia durante más de 10 meses. No los he visto todavía, y ya me siento muy cercana a ellos.
Y a estas alturas comienzan las despedidas más duras…
Hoy veré por última vez antes de irme a las que fueron mis compañeras de horas y horas bailando. Horas, sin duda, especiales. Niñas más especiales todavía, de las que me voy a acordar muchísimo, sobre todo esos viernes que no esté y me las imagine en Star Dance ensayando con Rubén :(

domingo, 18 de julio de 2010
Deshacerse de ciertos recuerdos significa dejar espacio libre para otros .
.jpg)