lunes, 11 de octubre de 2010

Real women don't date Kentucky fans ;)


Mañana hace dos meses y medio que ando por estas tierras. Sigue pareciendo increíble lo rápido que pasa el tiempo. Este viernes vuelvo a ver otro partido, me voy a acabar aficionando y todo. La verdad, me gustó bastante, teniendo en cuenta que no me aburrí en las tres horas que duró. El día 23 damos una fiesta de Halloween (un poco adelantada, lo sé) pero es que ese día era una de las pocas posibilidades que teníamos para poder hacer el tour de fantasmas del que algunos de vosotros ya habréis oído hablar. Y es que Old Louisville es el vecindario con más fantasmas de toda América.

Tengo muchas ganas, aunque también estoy muerta de miedo porque sigue sin hacerme ni pizca de gracia la tranquilidad con la que todo el mundo habla de estos personajes. Va, prefiero no preocuparme. El examen de historia fue como tenía previsto, 80% correcto. Aquí la línea entre aprobado y suspenso está en el 70% así que anduve justita. Pero bueno, la media con otros exámenes y trabajos fue una A- así que de relax!jaja. El resto de notas supongo que serán A’s, lo que no entiendo es por qué en mi High School no hay A+. Pero bueno, da lo mismo. Mañana es, como ya dije en el último post, mi último día de clase normal esta semana.

El miércoles haré el ACT test (nota que se tiene en cuenta para acceder a la universidad aquí en los States), por si algún día me apetece volver a vivir en este país (; Y luego por fin mi merecido descanso, que he tenido que estudiar duramente (y estoy siendo muy irónica) pero el descanso me lo merezco igualmente por aguantar a estos americanos que no hacen más que quejarse de todo. En serio, que si frío, que si calor, que si hambre, que si sed, que si están enfermos, que si les duele algo, que si no les guste esto, que si están cansados, que si tienen mucho que estudiar (yo los quería ver en España…).

Pero bueno, pese a todo, me encanta estar aquí. Lo noto en que en el fondo me da igual levantarme a las 7 de la mañana, me levanto con una sonrisa, sabiendo que estoy justo donde quiero estar ahora mismo, sabiendo también que hay mucha gente que me importa al otro lado del Atlántico, gente que recuerdo con otra sonrisa más, que siempre es mejor empezar el día con dos sonrisas que con una.

miércoles, 6 de octubre de 2010

Sólo me falta la nacionalidad para ser una auténtica americana.

Este sábado voy a ver el primer partido oficial de fútbol americano. Me han dicho que duran 3 o 4 horitas por lo que creo que me voy a aburrir, pero todo sea por lucir la camiseta y la chaqueta de University of Louisville que me compré esta tarde. Me canso de discutir que lo que juegan no es fútbol, y que lo que se juega en España no es soccer pero parece que les cuesta. Me daré por vencida.

Este viernes termina el cuatrimestre y la semana que viene me dan las primeras notas oficiales. Tengo que confesar que creo que me metí la pata en US History y la excusa viene a continuación. Resulta que estuve todo el finde ocupada con el St. James Court Art Show. Una de las secciones del Show la dirigió mi mom durante 10 años. Tuvimos artistas durmiendo en casa todo el finde y estuve de voluntaria ayudándoles y repartiendo aguas. Por esa razón, casi no toqué el libro de historia, hasta el lunes, el día antes del examen. Yo no soy de estudiar el día antes (o al menos eso no era algo que me pudiera permitir en España), así que me agobié bastante pero intente estudiar todo lo que pude. Claro que conmigo, ese lunes, estaba todo el cansancio del mundo y más. Creo que mañana me dan la nota. Esta es la primera vez en mi vida que me da miedo ver la nota de un examen. La vergüenza es que eso me pase en este país, en el que la verdad está bastante tirado sacar buenas notas.

De todas formas, creo que compensó. El finde fue impresionante. Creo que nunca en mi vida había visto tantas cosas juntas que me gustaran. Tenía que haber durado una semana, por lo menos.

Los planes para este finde son, de momento, el partido y quizás vaya a un baile el viernes, aunque no al de mi High School, que ese fue el sábado pasado y me lo perdí. La semana que viene hay Fall Break, así que estaré sin clase miércoles, jueves y viernes; aunque miércoles tengo que hacer un examen. Pero bueno, por fin tendré un descanso algo grande y podré recuperar las horas de sueño atrasadas.

Os echo de menos.

sábado, 18 de septiembre de 2010

Querida terra galega...

Todo o mundo me pregunta de qué parte de España son. Dígolles que de Galicia, e eles repiten o nome cun acento bastante pésimo pero facendo o posible por non estropear esa palabra que tanto significa para min. Hoxe máis que nunca apetecíame escribir en galego porque neste tempo aínda non atopei ningún galego co que falar. E bótoo moito de menos. O outro día falando coa profe de castelán do High School, contándolle de onde era e esas cousas preguntoume se falaba galego. Díxome que era moi afortunada por ter dúas linguas... E ten toda a razón.

A dicir verdade, eu adoitaba valorar máis o castelán que o galego, sempre me sentín máis identificada co castelán. Supoño que iso foi cambiando pouco a pouco, ata conseguir que as dúas significaran o mesmo. Aínda que creo que esa igualdade se está a romper, xa que teño que confesar que agora mesmo non boto de menos España, senón Galicia; nin boto de menos o castelán, senón o galego.

martes, 14 de septiembre de 2010

September is different this year.



Este é o primeiro ano da miña vida que empezo as clases e non o fago no Dr. López Suárez. Despois de 13 anos alí, supoño que se merecía unha entrada neste blog aínda que a función deste sexa contar a experiencia americana. Sería algo egoísta pensar que o que estou vivindo aquí non ven marcado polo meu pasado.

O mellor dos coles é que che ensinan moito máis que mates e moito máis que lingua. Ensínanche a ser mellor persoa, a valorar as pequenas cousas, a pasar de ser un neno a ser un adolescente, a ir madurando, a disfrutar do momento. Aprendes de todo e de todos. Alí coñecín a persoas que marcaron a miña vida: a moitos dos meus mellores amigos e a moitos dos meus mellores profes, que se convertírian en persoas nas que confiar e das que tomar exemplo. Sei que aínda que me quedara en España este ano, o meu pupitre non estaría en ningunha aula dese C.P.I. pero esta distancia provoca que o bote aínda máis de menos. Pasei 13 anos da miña vida deseando medrar, cando estaba en primaria quería chegar a secundaria e cando por fin cheguei, quería acabar cuarto dunha vez e comezar o bacharelato. Parece incrible que este momento xa chegara e que agora só queden os recordos do meu paso polo centro, do lugar que me viu medrar.

Deixo o enlace do video que vimos na graduación, que recolle algúns dos moitos momentos que fixeron especiais todo este tempo no centro. Sempre que necesito sentirvos cerca, este video é unha boa forma de atraer os recordos.

http://www.youtube.com/watch?v=TPivlWMP18E



domingo, 29 de agosto de 2010

Dreams come true.

Hoy hace un mes que llegué a mi nuevo hogar, que conocí a mi segunda familia. Esto no es como me esperaba, ya que es incluso mejor. Los días pasan y traen consigo que cada vez estoy más adaptada, que las niñas de clase empiezan a convertirse en amigas, que conozco a más gente, que me suelto más, que entiendo más inglés... Y aunque a mí ya me parece que esto ha alcanzado la perfección, sigue mejorando.

Por un lado, parece que ha pasado mucho tiempo porque ha sido un mes intenso y ha dado mucho de sí, pero por otra parte parece increíble que ya estemos a finales de agosto. De hecho, me sentí muy rara el viernes cuando cruzaba la puerta de mi clase de Álgebra, que es la última clase del día, porque pensé: ¿Ya se ha acabado la semana? ¿Ya han pasado 5 días? Sí, pensé eso en lugar de pensar: Buff, por fin llegó el fin de semana.
Aunque claro, con el finde ha pasado lo mismo, y ya estamos a domingo. Me asusta pensar que esto se va a pasar más rápido de lo que me gustaría. Me asusta porque tengo miedo a que los días y los meses pasen y yo no sea consciente de que el tiempo aquí no corre, vuela. Me asusta porque esto es un sueño, y siento que cuando despierte, echaré de menos seguir soñando.

martes, 17 de agosto de 2010

NEVER give up.


Es mi frase del año, me parece. NEVER GIVE UP... Bueno, en realidad, de la vida, pero este año más que nunca. Este año estoy lejos de todo lo que necesitaba cuando estaba mal, estoy lejos de la que era mi vida hasta hace tres semanas. Pero lo bueno es que aquí ya tengo otra vida: una familia increíble, un high school con buenos profes y compañeras... ¿Tengo derecho a pedir más?

Sí... pediría que no se me amontonaran deberes, lecturas y trabajos que hacer. Pero he sido yo la que se ha buscado una vida en inglés y pese a que creo que me lo voy a tener que currar mucho, lo haré, estudiaré todo lo que haga falta.

Porque ha dejado de ser un sueño... esto ya es la vida real :)

lunes, 9 de agosto de 2010

New York is the city that NEVER sleeps.








Me he enamorado... es tan especial, tan viva, tan increíble, tan grande, tan única...
Sí, amo esta ciudad. Ha sido uno de los mejores fin de semanas de mi vida.

Times Square, Empire State Building, Statue of Liberty, Madame Tussauds Museum, American Museum of Natural History, M&M Store, Trump Tower, 5th Avenue, Promises Promises Broadway Show, Wall Street... miles y miles de tiendas (LLLLLLLL)

AMAZING!
__________________________________________________________________

Pero bueno, ya estoy de vuelta y ahora tengo que asimilar que el viernes empiezo las clases... que me tengo que leer un libro de 408 páginas antes de la semana que viene y que llevo 10 leídas - primero, porque no tengo tiempo; segundo, porque no tengo ganas; tercero, porque es en inglés, evidentemente, y me lleva el doble de tiempo leer...

Tengo también que ir a comprar mi uniforme en estos días y el miércoles estaré en Ohio subiéndome a miles de montañas rusas como loca...

Así que seguiré sin tiempo, y no sé cuando voy a leer... esta noche lo voy a intentar, pero teniendo en cuenta lo cansada que estoy tras 4 días por NYC, no sé como me irá.



Os echo de menos :)

martes, 3 de agosto de 2010

New York is the most amazing city I've ever been to.



Hace una semana que no piso tierras españolas o, lo que es lo mismo, llevo una semana en EEUU. La verdad no he tenido mucho tiempo de darle vida a esto, hasta hoy, que me he decidido y a pesar del cansancio me apetecía actualizar.

Echo mucho de menos España, aunque en el fondo creo que aún no me he dado cuenta de que voy a estar aquí hasta junio y por eso lo llevo tan bien jajajaja.

La verdad es que ha sido una muy buena semana que comenzó con pasar dos noches muy cerca de NYC. Subimos al Empire State, sacamos fotos con la Estatua de la Libertad... De todas formas, me quedé con ganas de más!

Y el jueves por fin volé a Louisville. Por fin conocí a mi familia y fui a ver mi High School, el cual me sorprendió para bien... La gente allí es muy agradable, y a pesar de ser un colegio femenino, que en un principio me asustaba un poco, ahora me gusta la idea... El viernes 13 ya empiezo las clases y, sorprendentemente, tengo ganas! :D

El viernes vuelvo a NYC with my mom, my sister and a friend of them ;)
Pasaré allí todo el fin de semana así que creo que tardaré en volver a actualizar esto.

Espero que no os hayáis olvidado ya de mí...

Miss you (L)

viernes, 23 de julio de 2010

Time to say goodbye...

Estoy a 4 días de New York... a 6 de conocer a la que será mi familia durante más de 10 meses. No los he visto todavía, y ya me siento muy cercana a ellos.

Y a estas alturas comienzan las despedidas más duras…

Hoy veré por última vez antes de irme a las que fueron mis compañeras de horas y horas bailando. Horas, sin duda, especiales. Niñas más especiales todavía, de las que me voy a acordar muchísimo, sobre todo esos viernes que no esté y me las imagine en Star Dance ensayando con Rubén :(

Ya he empezado con la maleta y fue en ese momento en el que me di realmente cuenta de que me iba a ir. De que mi sueño se iba a hacer realidad en cuestión de días. Aunque, claro, este sueño trae consigo inconvenientes y esos son los que me hacen llorar estos días.

Aunque, sí, puede que como me dice mi madre, lloremos de alegría. Hemos tenido suerte, la vida me ha dado esta oportunidad… Así que sólo queda aprovecharla :)

domingo, 18 de julio de 2010

Deshacerse de ciertos recuerdos significa dejar espacio libre para otros .


La infancia es la etapa en la que la ilusión nunca muere, y, por fortuna o por desgracia, crecemos.

Tomamos decisiones, cambiamos nuestro rumbo, nos decidimos a alejarnos de todo lo que queremos por vivir nuevas experiencias. Pero no pasa nada, porque las personas que te importan, a las que les importas, estarán ahí siempre, por muchos kilómetros que te separen de ellas o por mucho tiempo que pases sin verlas. Porque la amistad no entiende de fronteras, ni de distancias.



Cada vez queda menos. Tan sólo 9 días para abandonar España. Me duele pensarlo, pensar en lo poco que me queda aquí, y en lo mucho que voy a tardar en volver. Pero no hay lugar para la tristeza en este momento, esta oportunidad voy a aprovecharla como se merece. Os echaré de menos, y me permitiré estar de bajón, porque estar de bajón es humano. Pero no pienso rendirme :)